Vaderklap: platform waar vaders kunnen leren, inspireren en communiceren

Het moet intussen drie jaar geleden zijn dat Dimitri Desender en Pieter Declercq zich afvroegen of zij de enige vaders waren die online nergens een plaats vonden om te ventileren over het vaderschap. Intussen is vaderklap.be een feit, waar de ‘founding fathers’ een platform hebben gecreëerd waar vaders kunnen leren, inspireren en communiceren. “Wij zijn van de eerste generaties waarbij vaders echt actief willen betrokken zijn in de opvoeding”, legt Wim Schotsmans van het Vaderklap-team uit. “Maar we moeten ook die kans krijgen. Hoe vaak hoor je immers niet: kan je tegen de mama zeggen dat…?”

Wim is een gescheiden papa van vier kinderen, tussen 10 en bijna 16 jaar oud. Door het groeiende succes van Vaderklap, maakt Wim sinds een tijdje ook deel uit van het team achter het platform.

Vaderklap: Podcasts, evenementen, een congres, een boek en binnenkort een tijdschrift

Mag ik daaruit concluderen dat Vaderklap een succes is?
“Eigenlijk wel. We zien dat soms te weinig zelf, en kijken misschien vaker naar de dingen die we nog niet kunnen of doen. We mogen iets minder bescheiden zijn, vermoed ik.”

Het is dan toch een misverstand dat vaders niet op zoek zijn naar content over het ouderschap?
“Ja, en nee. (lacht) We voelen dat er een groot potentieel en interesse is, maar qua interactie zit het bij papa’s anders. Als je het vergelijkt met mama-blogs waar er met comments, likes en shares gegooid wordt, dan is dat bij vaders toch niet hetzelfde.”

Ontbreekt het community-gevoel?
“We hebben de Vaderklapgroep, een besloten Facebookgroep, die goed gevolgd en gelezen wordt. Maar de actieve interactie blijft inderdaad wat achter. Papa’s lezen veel, maar de stap zetten om te reageren of naar buiten te komen om in dialoog te gaan, dat blijkt moeilijker.”

Misschien is het wat kort door de bocht en stereotiep, maar is dat niet eigen aan mannen?
“Het zou kunnen. Al zijn vaders even zoekend dan moeders, maar we hebben duidelijk minder de behoefte om erover te communiceren.”

“Moeders en vaders hebben dezelfde wroetpunten, maar de manier waar we ermee omgaan is anders.”

Waar zit volgens jou het verschil tussen ‘moederklap’ en ‘vaderklap’?
“Zonder dan weer in de clichés te hervallen; bij moeders ligt er al een langere traditie en voorgeschiedenis van actief ouderschap. Wij zijn nu bij de eerste generaties die als papa betrokken en heel actief in het ouderschap willen zijn. Wij wíllen echt meedoen. De laatste jaren zien we hoe dat meer en meer verschuift; we zitten intussen in een maatschappij waar beide ouders werken. Vroeger was dat de standaard niet, en zag je moeder thuis aan de haard. Dus het actief vader zijn is een recenter onderwerp. Ik zie dat in mijn eigen situatie ook; ik probeer in de week dat ik mijn kinderen heb vaak aan de schoolpoort te staan. En ik ben daar jammer genoeg één van de weinige papa’s.”

Luister je naar de gesprekken tussen mama’s als je daar staat?
“Uiteraard, je staat daar uiteindelijk ook maar met je vingers te draaien. En het klopt volledig dat het andere gesprekken zijn dan die van ons. Niet beter of slechter, maar gewoon anders.”

Papa’s aan de schoolpoort

Moet ik het dan meer praktisch voorstellen, jullie dialogen?
“Wij praten zeker ook over emoties. Waar we mee struggelen, wat het ouderschap met ons doet. Denk dus maar niet dat wij koel zijn en het enkel over de praktische kant hebben. Ik denk dat het grootste vraagstuk ook bij ons is hoe we voldoende tijd voor onze kinderen kunnen maken. Daarin verschillen we dan toch niet zoveel, hé? We hebben dezelfde ‘wroetpunten’, maar de manier waarop we er mee omgaan is verschillend. Ik herinner me een artikel dat op Vaderklap geplaatst werd van een vader die vertelde dat er eigenlijk slechts achttien zomers zijn die je met jouw kind kan spenderen. En zelfs dat is een relatief cijfer. Mijn oudste zoon is intussen zestien, en ik zal blij zijn dat ik hem eens tref tussen alle activiteiten en kampen door. Dat artikel raakte mij. Achttien jaar is verdomd maar een vierde van onze levens.”

“Opeens legt de verpleegster zo’n klein hoopje in je armen en dan weet je het: dit is hem, voor altijd.”

Is jullie platform ook een statement om te zeggen; ‘hé mama’s, jullie hoeven niet per se de enige zorgende te zijn? Laat ons meedoen!’
“Absoluut. Wij zijn op dit moment zelfs actief bezig met het uitwerken van een campagne om vaders aanwezig te krijgen in de wachtkamer van pakweg de gynaecoloog of Kind & Gezin. Daar is haast nooit een man te zien, en als ze er dan ‘aanwezig’ zijn dan gaat het heel vaak ook over een negatieve context, denk maar aan partnergeweld of het ‘shaken baby syndrome’. Zit een man bij de arts van Kind & Gezin dan hoor je vaak: ‘zeg dan eens aan de mama dat…’, terwijl wij willen dat er tegen ons gepraat wordt. Op school zie je dezelfde taferelen: ‘vraag aan mama of ze dit of dat kan meegeven’. En uiteraard zijn we niet naïef, en weten we ook dat het vaak in de realiteit mama zal zijn. Maar als wij de dialoog niet verder openen, en onze plaats opeisen in al die contexten, dan verandert er helaas niets.”

Het klinkt alsof jullie zich benadeeld voelen.
“Dat is niet zo, we willen er vooral geen klaagverhaal van maken. We willen gewoon graag betrokken zijn en dat laten weten.”

Hoe vul jij actief vaderschap in?
“De week dat mijn kinderen bij zijn, wil ik zoveel mogelijk tijd met hen spenderen. Dat heeft uiteraard op verschillende vlakken consequenties. Al willen we niet pretenderen dat dit de enige manier van betrokken zijn is. Op het Vaderklapcongres dat we hielden, kwamen veel vormen van die betrokkenheid naar boven. Het kan evengoed zijn dat een vader ervoor zorgt dat er financieel niets te kort is, en dat er drie weken per jaar op vakantie kan worden gegaan. Dat vind ik een even mooie vorm van betrokkenheid. Iedere vader vult het begrip voor zich in.”

Verboden terrein voor mama’s

Kan je één iets noemen dat je verrast heeft toen je vader werd?
“De kwetsbaarheid die het meebrengt. Niet dat ik het op voorhand niet had kunnen vermoeden, maar het moment dat de verpleegster zo’n klein hoopje in je armen legt, dan weet je het: dit is hem, voor altijd. En pas op degene die hieraan raakt. Daarnaast ben ik ook geschrokken van de spiegel die kinderen voor je zijn. En hoe mottig confronterend dat soms is. Ik hoor ze soms onderling bezig, en ik hoor viermaal mezelf. (lacht)”

Tot slot, wat is jullie stoutste droom met Vaderklap?
“Een positieve community zijn waarin ruimte is voor humor, voor echtheid en voor inspiratie.”

Mogen wij mama’s stiekem komen leren en meelezen?
“Dat moet zelfs niet stiekem. (lacht) Al komen jullie er in onze besloten Facebookgroep niet in. Wij moeten daar vrijuit kunnen communiceren om dan naar al die stiekem meelezende mama’s met voorstellen te kunnen stappen. Goede deal, niet?”

Meer info:
www.vaderklap.be

Alle projecten zoals het boek, de Vaderklapdag en de podcast staan gebundeld op: https://www.vaderklap.be/projecten

Lees ook:
Nina Mouton over Mild Ouderschap 
‘Ben ik dan een slechte mama?’ Patsy Kerkhofs over de helse zoektocht naar een juiste diagnose

Auteur: Evi Renaux

We hebben ook een wekelijkse nieuwsbrief.

Wil jij die graag in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
Vaderklap: platform waar vaders kunnen leren, inspireren en communiceren
Sluiten