Verlies 5 Sep 2019 Lai-Wah

Als het misgaat: “Mijn moederhart huilde zachtjes”

Zwanger worden lukte, zwanger blijven bleek iets moeilijker. Redactrice Lai-Wah deelt haar persoonlijke verhaal. “Vier keer ging het mis. Vier keer werd onze droom aan diggelen geslagen.”

Ik weet nog precies waar we zaten: op een terras in het zonnetje, terwijl we genoten van een ijskoud pintje. We waren al een paar jaar samen en wisten het nu zeker. We keken elkaar aan en knikten. Ja, we gaan voor een kindje! Ik was 28 en wilde dolgraag voor mijn dertigste mama worden. Het heeft uiteindelijk 4 jaar en 4 zwangerschappen geduurd …

Zwanger!

De eerste keer stoppen met de pil en de eerste keer in spanning afwachten of mijn regels uitbleven; wat een onbezorgde tijd was dat – achteraf gezien. Na 4 keer was het raak: ‘we’ waren zwanger! We nodigden de toekomstige grootouders uit en gingen als verrassing met roze en blauwe hapjes rond. Het eerste kleinkind was op komst!

In mijn hoofd had ik al een perfect baby’tje gevormd. En dat was nu weg.

Diezelfde nacht nog begon het bloeden. We schrokken. Google werd onze beste vriend en we leerden dat licht bloedverlies bij 20 tot 30% van de zwangerschappen voorkomt. Het was vast de innesteling van het vruchtje. Of misschien had ik een blaasontsteking?

Maar het bloeden werd heviger en ik wist het eigenlijk al: dit ging mis. Een bezoek aan het de gynaecoloog bevestigde mijn vermoeden: ik had een miskraam gekregen. Het vruchtje was al verloren. Al bestond dat vruchtje nog maar uit een paar cellen en was van een minimensje nog niet eens sprake: in mijn hoofd had ik al een perfect baby’tje gevormd. En dat was nu weg.

Veel wijn

Met een dekentje op de zetel, een romantische film en héél veel wijn kwamen we het weekend door. Onze vriend Google leerde ons dat een op de drie prille zwangerschappen eindigt in een miskraam, dus vol goede moed gingen we door naar poging twee.

Poging twee

Die poging lukte een aantal maanden later. Door mijn miskraam mocht ik al na 6 weken een echo laten maken, om te zien of er dit keer wel een hartje klopte. De onbezorgdheid van de eerste zwangerschap had inmiddels plaatsgemaakt voor spanning en angst. De echo (die voor de 12 weken inwendig gaat, ugh …) liet een vlekje zien, maar geen ‘knipperlichtje’. Dat betekende dat er geen kloppend hartje te zien was.

De gynaecoloog stelde ons gerust: het kon zijn dat we ons misrekend hadden en het vruchtje misschien nog geen 6 weken oud was. Na twee weken mochten we terugkomen en zou het zo maar eens kunnen dat we dan een knipperlichtje zouden spotten.

Wat kunnen twee weken lang duren. Ik kon mijn gedachten moeilijk verzetten en dacht constant aan dat klompje cellen in mijn buik. Als het maar zou beginnen groeien!

Het idee dat de arts met een ‘stofzuiger’ mijn baarmoeder leegzoog, doet me nog steeds rillen.

Ik voelde me intussen wel 100% zwanger met misselijkheid de héle dag door (hoezo OCHTENDmisselijheid?), vermoeidheid en – hoera – pijnlijke borsten. Dat was vast een goed teken, dus ik nam alle kwaaltjes voor lief.

Ik weet nog dat ik naar het schermpje tuurde en geen knipperlichtje zag. Het vruchtje was ook niet gegroeid ten opzichte van de vorige keer. Mijn moederhart huilde zachtjes.

Dit keer kwam de miskraam niet vanzelf op gang en onderging ik een curettage. Het idee dat de arts met een ‘stofzuiger’ mijn baarmoeder leegzoog, doet me nog steeds rillen. Het vruchtje en ook ik werden onderzocht. Er werd niets gevonden wat erop kon duiden waarom het deze keer weer misging. We hielden het op brute pech.

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Na een paar maanden bleef ik na mijn normale regels steeds bloedverlies houden. Gek genoeg voelde ik me zwanger en deed ik een zwangerschapstest. Na twee minuten had ik een positieve test in handen. Op naar de gynaecoloog. Die zag deze keer niets. Geen vruchtje, laat staan een knipperlichtje.

Waarschijnlijk was ik het vruchtje al verloren, was zijn conclusie. Een paar dagen later werd ik wakker met helse buikpijn. Hier was iets mis! Wanneer ik me omdraaide, voelde ik het klotsen in mijn buik. Ik werd met spoed geopereerd, want het bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn.

Het vruchtje had zich genesteld in een van mijn eileiders en was beginnen groeien, waardoor de eileider scheurde. Dat ‘klotsen’ bleek dus een enorme geut bloed te zijn. Ze waren er net op tijd bij. Een eileider en honderdduizend illusies armer ging ik naar huis.

Jaloers op zwangere vrouwen

Na deze traumatische ervaring moest ik zowel lichamelijk als geestelijk een hele tijd bijkomen. We besloten een jaar pauze te nemen en even niet meer te denken aan zwanger worden. Dat was moeilijk, want ondertussen werd bijna iedereen in mijn omgeving zwanger. En bij niemand ging het mis.

Ik haatte mezelf dat ik daar soms van baalde. Want ja, ik gunde iedereen een gezonde zwangerschap, maar het jaloeziemonster stak zo vaak de kop op, dat ik soms echt niet blij kon zijn voor die ene collega die bij de eerste poging zwanger raakte. En zwanger blééf. Vrouwen die klaagden over zwangerschapskwaaltjes? Daar kon ik echt niet tegen, wat had ik die kwaaltjes graag gewild!

Trouwen en ons wondertje

Mijn lief vroeg me in dat jaar ten huwelijk en we trouwden in augustus. De pil had ik inmiddels in de vuilbak gegooid. Gelukkig waren we er niet meer continu mee bezig en genoten we weer van de leuke dingen in het leven. Tot in oktober mijn regels uitbleven.

Het enthousiasme van de eerste keer bleef uit. ‘Daar gaan we weer’, was mijn eerste gedachte. Ik deed een test en daar verscheen het tweede streepje … Geen blijdschap, zelfs geen angst voelde ik.

“Een hartje! Dat is toch een hartje?!” Mijn lief schreeuwde het bijna.

Ik maakte een afspraak bij de gynaecoloog (hallo hier ben ik weer!) en na 6 weken zaten we weer in de wachtkamer vol geboortekaartjes (elke keer weer confronterend). De koude staaf van de inwendige echo voelde bijna vertrouwd aan en ik keek niet eens naar het scherm, weet ik nog.

“Een hartje! Dat is toch een hartje?!”, mijn lief schreeuwde het bijna. Ik keek op en daar was het: een knipperlichtje! Ik zag het hartje van onze oudste dochter voor het eerst kloppen.

Het geluk drong pas door na een paar maanden van angst. Maar deze keer ging het goed! Vier weken te vroeg werd ze geboren: het mooiste meisje op aarde, ons wondertje.

Achteraf gezien

Tussen haar en haar zusje is het nóg een keer misgegaan, vroeg in de zwangerschap. De oorzaak is nooit gevonden, maar bij mijn tweede zwangerschap kwam de arts erachter dat ik een traag werkende schildklier heb en dit kán samenhangen met vroege miskramen.

Had ik dat eerder willen weten? Nee, want dan had ik mijn twee lieve meisjes niet gehad. En dat is gemakkelijk gezegd met twee gezonde kinderen, dat besef ik als geen ander. Want ik heb lang in onzekerheid geleefd of ik ooit moeder zou worden. Alle onderzoeken wezen niets uit: zwanger geraken was niet het probleem, zwanger blijven wel.

Gesprekken over kinderloos blijven en adoptie zijn er in die jaren eindeloos gevoerd. Gelukkig voor ons is het uiteindelijk gelukt en gaat het veel vaker goed dan fout.

Helaas blijven veel ouders ongewenst kinderloos en ik kan me daar een heel klein beetje in herkennen. Voor de mama’s to be die ook een miskraam (of meerdere) hebben meegemaakt: hou vol. Ik kan niet zeggen dat het uiteindelijk zal lukken, maar het komt goed met jullie. Hoe dan ook.

We hebben binnenkort ook een wekelijkse nieuwsbrief

Wil jij die graag elke week in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
Als het misgaat: “Mijn moederhart huilde zachtjes”
Sluiten