Baby 29 nov 2019 Paulien

Lotte: “In plaats van een leven lang, restten ons slechts enkele dagen met onze dochter”

In 2018 verloor Lotte haar dochter Kaat. Onder andere dankzij de steun van vzw Boven De Wolken kon ze dat verlies een plaats geven. Zij vertelt ons het verhaal van de geboorte van haar prachtige dochter Kaat*.

Wij zijn de organisatie Boven De Wolken eeuwig dankbaar. Zij hebben ervoor gezorgd dat Kaat voor altijd vereeuwigd is, en niet alleen in onze harten.

Geen wolkje aan de lucht

“Mijn zwangerschap liep perfect: ik was niet misselijk en had geen last van kwaaltjes. Op 20 weken zwangerschap kreeg ik echter een bloeding. Op dat moment dachten we dat we ons baby’tje kwijt waren, maar op de echo deed onze dochter (waarvan ik toen nog niet wist dat het een dochter was, ik wou het pas weten bij de bevalling) het nog steeds prima!

Zij had blijkbaar weinig last van de bloedklonter in mijn baarmoeder. Ik moest eerst een tijd in het ziekenhuis platliggen en daarna thuis, tot de bloedklonter weg zou zijn. Bij de controles deed Kaat het nog steeds prima, maar de bloedklonter werd niet kleiner en ik kreeg door het aanhoudend bloedverlies ook opening. Het was een kwestie van zoveel mogelijk tijd te rekken om haar overlevingskansen te vergroten.”

Donderslag bij helder hemel

“Op vrijdag 19 oktober 2018 was ik 23 weken en 4 dagen ver. Op die dag ben ik opgenomen in het ziekenhuis van Genk. Twee dagen later, op zondagochtend om 1u50, zijn mijn vliezen gebroken. Vanaf dan ging het heel snel en beleefde ik alles in een waas. Amper 36 minuten later had ik onze dochter – veel te vroeg – in mijn armen.

Ondanks het feit dat wij helemaal klaar waren om haar te verwelkomen, was zij niet klaar voor de wereld.

Ze is tijdens de bevalling gestorven omdat ze klem zat en ze de druk op haar hoofdje nog niet kon verdragen. Het was een oneerlijke strijd die ze niet kon winnen. Er restte ons niet een leven lang met haar, maar slechts enkele dagen. Met haar 635 gram en 30,5 centimeter was zij ons perfect prinsesje.

Ik heb nadien nog een curretage gehad omdat de placenta niet loskwam. Pas toen ik uit narcose kwam besefte ik wat er gebeurd was. Het kwam bikkelhard binnen: ik ben niet meer zwanger, onze dochter is geboren en ik ben haar kwijt.”

De belangrijkste fotograaf in ons leven

“Kirsten van Boven de Wolken kwam diezelfde voormiddag nog bij ons langs om ons het meest waardevolle cadeau te geven dat je ooit kan krijgen: foto’s voor wanneer je in de toekomst niets anders meer hebt. Zij was de eerste die ons proficiat wenste. Met de woorden “ondanks alles wil ik jullie toch proficiat wensen met de geboorte van jullie dochter” werd zij de belangrijkste fotograaf in ons leven.

“Op dat moment voelde het niet alsof ze gestorven was. Ze was gewoon onze prachtige meid”

Deze foto’s hebben het voor mij mogelijk gemaakt om aan de buitenwereld te tonen hoe mooi onze dochter is en hoe trots we op haar zijn. Dankzij deze foto’s zal haar zusje Lynn later ook weten hoe perfect en geliefd ze was. Iedereen gaat anders om met verdriet, maar voor mij was over haar praten de beste manier. Anderen mochten haar niet vergeten. Ik heb zoveel gepraat over Kaat met mijn familie, vrienden, collega’s én met Kirsten.

Ik heb ook alles nog gedaan met haar in de vier dagen dat we haar konden knuffelen. We hebben haar een badje gegeven met behulp van Kirsten en ik ben buiten met haar in het zonnetje gaan zitten. Op dat moment voelde het niet aan alsof ze gestorven was. Ze was even niet ons dochtertje dat dood was. Ze was gewoon onze prachtige meid, samen met mij in het zonnetje.”

“Ik heb enorm hard genoten van deze gewone zaken, zaken die je ook doet als je dochter wel leeft en die je dan zo vanzelfsprekend vindt.”

Het moeilijkste moment

“Het besef kwam bij mij pas echt toen ik wakker werd uit narcose: we zijn onze dochter kwijt. De dagen erna was het elke ochtend zo: ook deze dag zal zonder Kaat beginnen. In het ziekenhuis moest ik haar afgeven als ik ging slapen zodat ze haar ‘koel’ kunnen leggen, ’s morgens vroeg ik of ik mijn dochter terug kon krijgen.

Ik kon de gedachte niet verdragen: wie laat zijn kindje nu alleen achter?

Maandag mocht ik het ziekenhuis verlaten, dinsdag en woensdag ben ik nog zo lang mogelijk teruggegaan om haar te knuffelen. Ik kon de gedachte niet verdragen dat zij daar alleen lag: wie laat zijn kindje nu alleen achter? Woensdag heb ik haar in haar kistje gelegd en heeft haar papa de kist dicht geschroefd. Dat was de laatste keer dat we haar gezien hebben, de laatste foto van ons drie. Nadien is ze gecremeerd.”

“Elke dag denken we aan haar”

“Als ik een gouden raad mag geven aan andere sterrenouders, dan is het dit: praat over je kindje waar je zo trots op bent. Ze is nu bijna een jaar geleden gestorven, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk en dat is oké. Binnenkort vieren we haar verjaardag, gaan we naar de sterrenouderavond van Boven De Wolken en naar de wereldlichtjes dag in Genk. Allemaal momenten waarbij we nog even extra aan haar denken.”

Wil je graag een bijdrage leveren aan vzw Boven De Wolken? Dat kan je doen door deel te nemen aan een van hun vele acties of door een vrije gift te doen.
We willen Lotte en haar gezin ook nog van harte feliciteren met de geboorte van hun kersverse dochtertje Lynn. Heel veel liefde van de hele Minimi-redactie!

We hebben binnenkort ook een wekelijkse nieuwsbrief

Wil jij die graag elke week in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
Lotte: “In plaats van een leven lang, restten ons slechts enkele dagen met onze dochter”
Sluiten