Klaar om voor de tweede keer te bevallen, maar nog steeds zo onzeker? Een lezeres vertelt.

Je zou denken dat je na een eerste bevalling ervaringsdeskundige wordt, maar niets is minder waar. Opnieuw die spanning, opnieuw die onzekerheid, want elke bevallig is anders. Of toch niet? Minimi-lezeres Stepahnie beviel onlangs van haar tweede dochtertje. Zij vertelt over haar bevalling die opnieuw voor een spannende nacht zorgde.

Ik heb het geluk gehad twee keer heel vlot te bevallen. Zo vlot dat ik het soms niet eens durf te vertellen, ook al kan ik er zelf natuurlijk niks aan doen. Zo vlot ook, dat het voornemen om het de tweede keer echt bewust te beleven niet helemaal gelukt is…

Het lange wachten

Ik word wakker met krampen. Het voelt anders dan wat ik me herinner. Ik houd ik het niet meer uit in bed en besluit naar de zetel te verhuizen. Daar “nestel” ik me met een vuilzak onder en een warm kersenpittenkussen op me.

Terwijl ik daar lig, download ik een app om te meten hoe frequent die weeën komen. Op het internet zoek ik nog eens op hoe weeën ook alweer voelen. En terwijl ik toch bezig ben, check ik ook nog eens wanneer ik het best kan vertrekken naar het ziekenhuis. Op tijd in mijn geval, dat kreeg ik toch te horen na de vorige bevalling. Maar wat is op tijd? Ik kan alleen maar hopen dat mijn vliezen breken. Dat zou me tenminste zekerheid geven dat ik mag vertrekken. Gek toch, hoe je een tweede keer nog altijd zo onzeker kan zijn?

Tijd om te vertrekken!

Na een uur of drie komt mijn vriend kijken vragen wat er aan de hand is. Ik vertel hem dat ik niet weet of de weeën begonnen zijn, maar dat ik wel pijn heb. Blijkbaar is dat niet overtuigend genoeg want hij kruipt terug in zijn bed. Even later besef ik dat we toch best mijn schoonouders bellen. Mijn vriend schiet in actie.

Ik vraag me luidop af of ze ons misschien nog terug gaan sturen.

Om vier uur ’s ochtends vertrekken we richting ziekenhuis. Mijn zetel leg ik wat platter, de vuilzak is mee verhuisd naar de auto want die vliezen zijn nog altijd niet gebroken. Ik vraag me luidop af of ze ons misschien nog terug gaan sturen.

Om ter snelst

In het ziekenhuis leggen ze me aan de monitor. Die machine is mijn vriend niet. Hij brengt geen enkele van de weeën die ik voel in kaart. De moed zakt me in de schoenen: wie gaat mij geloven? Ik was beter wat langer thuis gebleven. Dit zal nog wel even duren.

Een haf uurtje later komt de vroedvrouw me onderzoeken. “Je hebt 10 centimeter ontsluiting, klaar om te bevallen!” Wacht even! Wat?! Opnieuw heeft mijn lichaam zich in razendsnel tempo klaargemaakt voor de bevalling. De assistent wordt gebeld, alles wordt in gereedheid gebracht, en ik mag iedereen voorbij steken. Ja hoor, ik maak er gezellig een wedstrijd van en ga voor de gouden medaille!

En dan is het wachten. Dat mag je letterlijk nemen. Mijn weeën doen niet mee aan de wedstrijd en nemen hun tijd. Ik mag persen en krijg daarna tijd om op adem te komen. Tof hoor, vijf minuten zitten wachten tot de volgende wee komt.

Eindelijk…

Na zo drie keer gewacht en geperst te hebben, zie ik het hoofdje tevoorschijn komen en kan ik ons kindje op mijn buik nemen. We kennen het geslacht niet en dat vind ik nu spannender dan de eerste keer. Op het moment dat ik het kindje op mijn buik leg en mijn vriend de navelstreng gaat doorknippen, hoor ik hem zeggen: “Het is weer een meisje.”

Ondertussen laat mijn dochter al van zich horen en knuffelen we erop los. Ik voel me trots, gelukkig en overweldigd.

 

Auteur: Stephanie Baumers

 

We hebben ook een wekelijkse nieuwsbrief.

Wil jij die graag in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
Klaar om voor de tweede keer te bevallen, maar nog steeds zo onzeker? Een lezeres vertelt.
Sluiten