Baby 25 Jun 2020 Sofie Van Rossom

Getuigenis: “Mijn kindje zou misschien niet levensvatbaar zijn.”

Een kindje krijgen zou een heuglijke gebeurtenis moeten zijn, maar wat als het een zorgenkindje blijkt? ‘Ik heb geen roze wolk gezien, alleen maar donkergrijze’, vertelt mama Marlies.

“Ik weet nog hoe zelfverzekerd ik binnenstapte voor de twintigweken-echo. We kregen terug een meisje, een zusje voor Lilou, die twee was. En toen zei de gynaecoloog: ‘Oei, dat lijkt me toch niet normaal’. Ik begreep het niet meteen, mijn man viel ook helemaal uit de lucht. Uit de echo bleek dat haar beide niertjes te groot waren.

Hartverscheurend

Eerst wuifde de gynaecoloog het een beetje weg, het was nu ook niet zó erg, waar wij waren toch ontredderd. Pas 6 weken later mochten we opnieuw langs voor een echo. Ik zie de gynaecoloog nog steeds zijn hoofd schuin houden om het beeld goed te kunnen bestuderen, maar wij zagen het ook. Twee veel te grote zwarte vlekken… Plots kon alles niet vlug genoeg gaan. We moesten naar een gespecialiseerd ziekenhuis, diezelfde week nog. De professor daar was een hele lieve man, maar hij was ook de eerste die ons uitvoerig uitlegde wat dit allemaal van gevolgen kon hebben. Hij vertelde dat haar niertjes misschien geen zenuwen hadden, en in dat geval zou ze niet levensvatbaar zijn. Aangezien een echo de zenuwen niet duidelijk weergeeft, zouden we pas bij de geboorte te weten komen of het effectief zo is. Hartverscheurend. Vanaf dan kreeg ik heel veel echo’s. Ik was blij met iedere glimp van m’n baby, maar ik was telkens op van de zenuwen: ‘Wat als de volgende echo slechter is dan de vorige?’

“Ik hoorde zo vaak iemand zeggen: ‘zolang het maar gezond is’. Ik slikte m’n verdriet weg en knikte dan maar bevestigend.”

Toen ik bijna 38 weken was, bewoog ze niet veel meer in m’n buik. Haar hartslag was te regelmatig en er werd besloten om haar te laten komen. ‘Ze is op’, zei m’n gynaecoloog. Verscheurd tussen geluk en angst voor wat kon zijn, vertrokken we naar het ziekenhuis aan de andere kant van de provincie. Na een traumatische bevalling ontwaakte ik in de recoveryzaal, waar ik besefte dat mijn dikke buik er niet meer was. Ik had een spoedkeizersnede gehad onder volledige narcose. Een verkeerde reactie op de medicatie was de oorzaak. Ik begon te huilen, omdat ik niet wist waar mijn dochtertje was. Was ze er eigenlijk zelfs nog? En waar was mijn man? De verpleegkundige op recovery stelde me steeds gerust: m’n dochtertje lag te wachten op m’n kamer.

Afscheid

Toen ik op de kamer kwam, was mijn dochtertje er helemaal niet, die verpleegkundige suste mij maar. Ze lag op neonatale. Ze werd geboren met ademnood en complicaties. Maar in de kamer vond ik wel mijn man terug, in tranen. Hij wist ook niet hoe het met mij was, hoe het met haar was, en vreesde zelfs even dat hij ons allebei kwijt was.

Na een tijdje kwamen ze ons halen. Onze dochter was klaar om ons te ontmoeten. Niet wetend wat te mogen verwachten, werden we gebracht naar haar couveuse. En daar lag ze dan, een mooi, perfect baby’tje, onze dochter… Ze deed het eigenlijk wel goed, gezien de situatie. Een vechtertje.

Enkele dagen later mocht ze eindelijk op mijn kamer. Ze was zo sterk dat ik mij ook sterk voelde. Naar huis gaan is heuglijk, maar ons afscheid zo pijnlijk. Onze meid werd gesondeerd, kreeg vloeistof ingespoten, moest in de scanner, werd verschillende keren geprikt… Ze huilde uren en uren aan een stuk. In één slag verloor ik al mijn moed. Ik wilde dat ze haar met rust lieten. Ik wilde naar huis, mét haar. Ik wilde zo graag terug naar onze oudste dochter, ik wilde gewoon ons gezinnetje zijn.

Een toekomst

Toen de resultaten van de onderzoeken binnenkwamen, moesten we zo vlug mogelijk naar een gespecialiseerde kinderarts. Ze vertelde ons dat het ernstig was. Dat haar niertjes veel meer schade hadden opgelopen dan eerst gedacht en dat ze dringend een operatie moest krijgen. We werden doorverwezen naar het kinderziekenhuis van het UZ Gent. Haar herstel verliep moeizaam, maar na twee maand kwam er eindelijk beter nieuws. We mochten eindelijk aan andere dingen beginnen denken, we mochten weer voorzichtig vooruit kijken.

Schuldgevoel

De hele situatie had er wel stevig ingehakt. Ik kende enkel maar grijze wolken. M’n man kon me niet troosten en ik kon heel kattig worden als mensen (echt wel goedbedoeld) alles minimaliseerden. Wat was er misgegaan? Had ík iets mis gedaan? Ook hoe m’n bevalling was verlopen, moest ik nog een plaatsje zien te geven.

‘Het is een foutje van moeder natuur, maar jullie dochter betaalt de prijs’. Die zin staat in m’n geheugen gegrift. Langzaam begon ik te beseffen dat het echt zo is. Dat het niet aan mij ligt. Ook voor ons gezin begon stilaan weer de zon te schijnen. Het eerste jaar is ze wel veel ziek geweest… Vier ziekenhuisopnames en een operatie, waarna ze nog zes weken een sonde droeg die rechtstreeks uit haar niertje kwam, maar ondertussen is ze twee en stelt ze het goed. Gelukkig wonen we in een land waar de medische wereld top is. En onze dochters, die zijn ook helemaal top.”

Lees ook:
Tom en Ellen verloren dochtertje Willow op 36 weken: ‘We waren vol bewondering over hoe mooi ze was’
Birgit: ‘Je was te klein, te jong, te kwetsbaar, … je strijd te groot’
Kirsten is fotografe bij Boven De Wolken: “We maken foto’s van hun gezin, maar het is natuurlijk veel meer dan dat!”
Diana’s zoon Lennert kreeg op 9-jarige leeftijd de diagnose kanker

We hebben ook een wekelijkse nieuwsbrief.

Wil jij die graag in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
Getuigenis: “Mijn kindje zou misschien niet levensvatbaar zijn.”
Sluiten