Getuigenis: Laura verloor haar mama toen ze 6 maand zwanger was

Drie maanden voor Laura beviel van haar tweede kindje, moest ze afscheid nemen van haar mama. Een heel heftige periode, vertelt ze. “Mijn mama had een slopende, ondraaglijke, neurodegeneratieve, terminale ziekte. Toen ik zwanger bleek van mijn tweede kindje, heb ik het haar meteen verteld. Ik wou zelfs geen dag langer wachten. ‘Elke minuut telt’, dacht ik. ‘Wie weet is ze er morgen niet meer.’”

De laatste dagen

“Mijn broers en ik waren getuige geweest van de lange lijdensweg waarin ze alsmaar meer verlamd raakte. De laatste twee weken van haar “leven” weken we niet meer van haar zijde. Ik, mijn broers, mijn partner, onze oudste zoon van toen bijna drie jaar oud, en de baby die in mijn buik groeide. Zes maanden zwanger was ik toen, aan de start van het laatste trimester van de zwangerschap.

Ik herinner me dat ik met mijn grote buik voorover boog om te proberen begrijpen wat ze wou zeggen. Dat ik voor haar probeerde te zorgen en tegelijk aandacht probeerde te schenken aan onze zoon. Dat ik haar mening vroeg over verschillende babynamen, niet wetende of ze me wel kon horen. Dat ik haar vooral het gevoel wou geven dat ze in alle rust kon sterven, en dat het leven zou doorgaan voor ons. Dankzij haar.

De laatste dagen van haar leven vergat ik zelfs bijna dat ik zwanger was. Gelukkig had ik een topzwangerschap. De intense misselijkheid van het eerste trimester was gaan liggen en ik was nog mobiel genoeg om alles te kunnen. Ik had ook geen gezondheidsproblemen of zo, we stelden het allebei goed. Mijn baby liet me vrij om voor mijn mama te zorgen. En alleen voor mijn mama.

“Mijn baby heeft me erdoorheen geholpen.”

En toen, heel vroeg in de ochtend, stierf ze. Exact drie jaar na de geboorte van haar eerste kleinzoon. Ja, ze stierf op zijn verjaardag. De begrafenis was mooi. Erg ontroerend, en met veel aanwezigen. Ik moest een kleine toespraak houden tijdens de viering, dus ik had me een zwarte pull gekocht die groot genoeg was voor mijn babybuik. Als ik eraan terugdenk, zie ik mezelf met die buik, maar was ik me er nauwelijks bewust van. Ik weet wel nog dat ik dacht: “Shit, dat is stom, ik kan niet eens drinken.”

Van het grootste verdriet naar intense vreugde  

Mensen hebben de neiging om te denken dat het verlies van een naaste harder binnenkomt als je zwanger bent. Ik dacht er vroeger ook zo over, maar eigenlijk is het net omgekeerd. Ik herinner me dat ik ’s nachts in bed de baby voelde schoppen. Ik raakte mijn buik aan… en glimlachte, en toen ik beséfte dat ik glimlachte, realiseerde ik me dat ik me ook wel gelukkig voelde. Het was omdat ik het leven in mij voelde, dat ik mezelf ook voelde leven. Het leven ging door. Ik focuste me vanaf dan alsmaar meer op wat zou komen en dat werd een beetje mijn leidraad: “Het is verschrikkelijk wat je nu meemaakt, maar binnenkort zul je groot geluk ervaren.”

Het leven moet doorgaan

Net omdat ik nieuw leven in mij droeg, moest ik dóor. Ik was verplicht om me te herpakken, om goed te eten, om voor mezelf te zorgen. Maar tegelijk hoopte ik keihard dat mijn baby mijn stress en verdriet niet zou voelen. Ik had zoveel gehuild. Dat mijn zoontje ook maar een fractie van die pijn zou meedragen, vond ik een vreselijk idee. De gekende zin ‘Vermijd stress, dat is niet goed voor je baby’, bleef door mijn hoofd spoken. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik hem zou kunnen verliezen, waarop ik ging googelen als een gek. Gelukkig stelde wat ik las mij gerust. Mijn baby zou niet getraumatiseerd of depressief geboren worden en zou al zeker niet sterven dus probeerde ik snel van die doemgedachtes af te stappen en te relativeren waar mogelijk. Veel zwangere vrouwen hebben al moeilijker tijden doorgemaakt, vertelde ik mezelf.

Rouwend met een pasgeboren baby

De dag dat ik beviel, moest ik heel veel aan mijn moeder denken. Mijn eerste zoon was ter wereld gekomen via een keizersnede, maar deze keer deed ik wat mijn moeder ook had gedaan. Ik voelde haar bij me terwijl ik aan het pushen was. ‘Kijk mama, ik doe het!’, dacht ik bij mezelf.

Kort daarna had ik mijn zoontje in mijn armen. De schattigste baby van de wereld. Hij dronk goed, sliep goed, groeide goed, en glimlachte al snel. Ik vind het nog steeds zo bijzonder jammer dat mijn mama haar tweede kleinzoon niet heeft gezien. Niet dat ik wilde dat ze nog drie maand langer zou afzien, maar toch. Met amper drie maanden hebben ze elkaar gemist. Drie maanden.

Dood en leven hebben elkaar bij mij rakelings gepasseerd. De persoon verliezen waar ik het meest om gaf, en een nieuwe grootste liefde ontmoeten…  Ik heb me vaak down gevoeld – soms nu nog – maar had geen postnatale depressie. Misschien heeft mijn baby me net die kracht gegeven om het hoofd boven water te houden? Ik weet het niet. Na de dood van onze mama zei mijn broer me: ‘Er zullen betere dagen komen, Laura.’ Die betere dagen kwamen drie maanden later.”

Lees ook:
Hoe omgaan met afscheid, dood en verlies?
Als de roze wolk zwart kleurt: mentale problemen tijdens en na de zwangerschap

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Getuigenis: Laura verloor haar mama toen ze 6 maand zwanger was
Sluiten