COLUMN. Ode aan de vroedvrouw

Zouden ze het weten, de vroedvrouwen op de materniteit, hoe dankbaar ik hen ben?

Voor de helpende hand, toen ik na de keizersnede amper mijn kindje aan de borst kon leggen. Voor de raad die ze ons gaven, toen mijn man voor het eerst die kleine luier ververste en ik vol spanning vanuit bed volgde. Voor de tips die we kregen, toen ons kindje ‘s nachts door de krampjes ging krijsen. Voor de ‘het-komt-goed’-blik toen ik aan het kolftoestel ging.

Zouden ze het weten, de vroedvrouwen op de materniteit, hoeveel het voor me betekende?

Dat ze ons kraambezoek vriendelijk verzochten om me wat te laten rusten. Dat ze bij me bleven toen ik op dag drie de baby blues kreeg, onophoudelijk huilde en mijn man verdwaasd toekeek. Dat ze me steeds weer toefluisterden: ‘je doet dat goed, mama.’

Zouden ze het weten, de vroedvrouwen op de materniteit, hoe moeilijk ik het vond?

Om mijn tranen te bedwingen toen we op de vijfde dag afscheid namen. Om zoveel te willen zeggen, maar ik niets meer dan een droge ‘dank je wel’ over de lippen kreeg. Om te beseffen dat sommige vroedvrouwen op dat moment niet aanwezig waren, en we hen enkel een doopsuikertje konden nalaten.

Zouden ze het weten, de vroedvrouwen op de materniteit, hoe vaak ik nog aan hen denk?

 

Auteur: Sofie Van Rossom

Met een felle threenager en een madammetje van anderhalf staat voor mama Sofie elke dag een ander avontuur op het menu. Meestal met een flinke portie fun, maar vaak ook met een pollepel drama. In elk geval voer genoeg voor een maandelijkse column. 

Lees ook: COLUMN. En plots was hij weg.

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
COLUMN. Ode aan de vroedvrouw
Sluiten