COLUMN. Ik zeg lekker neen

Zes jaar geleden ben ik tegen een muur gebotst. Niet letterlijk, maar de pijn was er niet minder om. In dat vorige leven probeerde ik een gezin met drie kinderen te combineren met een uitdagende job, een echtgenoot die vaak weg was en een zeer perfectionistisch karaktertrekje.

‘Goed genoeg’ stond niet in mijn woordenboek. Iedereen tevreden willen stellen, dat wel. Op het einde van een werkdag vertrok ik tijdig naar huis om dan in de crèche mijn kind toch als laatste aan te treffen. Thuis werkte ik het takenlijstje af zonder echt oor te hebben voor mijn schoolgaande kinderen. Ik voelde me schuldig, tegenover mijn werkgever én tegenover mijn kroost. Hoe hard ik ook mijn best deed, het was nooit goed genoeg.

De dag van de botsing leerde ik twee dingen: dat een mens ongelooflijk veel tranen uit z’n lijf kan persen en dat het zo niet verder kon. Ik koos voor een ander carrièrepad en werd wat milder voor mezelf. Aan sommige situaties kon ik echter niets veranderen. De kinderen bleven klein en mijn aandacht meer dan waard en ik bleef mezelf: iemand die de lat graag hoog legt. Dus was het enkel een kwestie van tijd voordat die muur terug zou opduiken. Zelfs nu de kinderen groter zijn en ik mijn draai gevonden heb in mijn nieuwe professionele leven weet hij me nog vaak te verrassen. Soms weet ik hem op het nippertje te ontwijken en houd ik er slechts een paar schrammen aan over. Soms ook niet.

Met vallen en opstaan blijf ik mijn weg zoeken. Ik heb geleerd dat het geen kwaad kan om af en toe neen te zeggen, dat een mama die toegeeft de ballen niet altijd allemaal in de lucht te kunnen houden daarom nog geen slechte mama is.

Ik ben niet perfect, en dat mogen mijn kinderen gerust weten. Zo leren ze dat het leven ook baaldagen heeft en dat je soms de boel de boel mag laten.

Deze week stond ik er alleen voor, met drie kinderen en een puppy in huis. Het meest uitdagende moment van de dag zijn de avonden waarin er gekookt en naar hobby’s gereden moet worden. Woensdagavond staat hier voetbal, boksen en turnen op het menu. Ik had er dit keer écht geen zin in en mijn kinderen ook niet. “Komaan mannen, schoenen aan, jassen aan…” Ik kreeg de woorden niet gezegd. Want voor wie deed ik het eigenlijk? Ik ben een groot voorstander van naschoolse activiteiten, maar is het een ramp als ze eens een training missen? Geef ik ze zo het slechte voorbeeld? Neen, ik toon hen dat de boog niet altijd gespannen moet staan. Ik ben niet perfect, en dat mogen mijn kinderen gerust weten. Zo leren ze dat het leven ook baaldagen heeft en dat je soms de boel de boel mag laten.

Het werd een gezellige woensdagavond. Buiten regende het pijpenstelen en wij zaten samen in de zetel. We zeiden lekker ‘puh’ en voelden ons daar goed bij.


Annemie is mama van drie kinderen die de luiers al lang ontgroeid zijn. In deze column blikt ze terug op de voorbije babyjaren.

We hebben binnenkort ook een wekelijkse nieuwsbrief

Wil jij die graag elke week in je mailbox? Schrijf je dan hier in!

Reageer op artikel:
COLUMN. Ik zeg lekker neen
Sluiten