COLUMN. Een stem vanuit de toekomst

Kijk, daar ben ik. Vader van vier. Vier grotere kinderen al. De jongste 10, de oudste 16. De periode van luiertassen, pampers, flesjes, doeken en piepend speelgoed ligt al even achter me. De slechte nachten zijn terug. ‘Kom je me dan halen om half twee, papa?’ Ja, in die fase zit ik al.

Mag ik jullie alvast even geruststellen? Het komt goed, het is niet altijd makkelijk, maar het komt goed. Ik weet dat ik dat al eens graag hoorde, zo een tien jaar geleden. Toen er slecht geslapen werd, de ene reflux had en de andere snot. De ene geen groene groenten wou eten (behalve komkommer dan…) en de andere hoestte tot hij blauw zag. Toen de ene naar school moest vertrekken en de andere net dan besloot te testen waar de limieten liggen van het absorptievermogen van de pamper.

Versta me niet verkeerd, er komen andere uitdagingen hoor. Maar ook die gaan voorbij en worden momenten om, meestal, met een glimlach op terug te kijken en te zeggen… weet je nog?

En dat wordt hopelijk ook heel deze periode. Corona houdt de hele wereld in de ban en tegelijk maakt het onze wereld verplicht even kleiner. Terugplooien op je eigen gezin, je heel nabije omgeving, met oog voor wie net een beetje verder van ons staat.

De initiatieven van solidariteit en samenhorigheid zijn indrukwekkend. We herontdekken onze buren, beseffen dat zorgkundigen echt belangrijk zijn, applaudisseren voor truckers, geven bloemen en tekeningen aan de ouderen, steunen de lokale middenstand… Ik kan alleen maar hopen en wensen dat het ook zijn mooie sporen nalaat. Ik wens het jou toe. En de kinderen.

 

Auteur: Wim Schotsmans.

Wim is vader van vier tieners. Hij deelt graag zijn kijk op nu, toen en dra.

Lees ook:
COLUMN. Tijd nemen en zorgen voor elkaar.
Vasectomie oftewel de geknipte man

 

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
COLUMN. Een stem vanuit de toekomst
Sluiten