Cécile (34) is eiceldonor: “Mijn man vond het heel nobel.”

Mama Cécile (34) besloot haar eicellen af te staan, zodat onvruchtbare koppels hun kinderwens kunnen vervullen. Wat trok haar over de streep?

Wat heeft je gemotiveerd om eicellen te doneren?
“Het heeft toch wel een paar jaar geduurd voor ik de knoop doorhakte. Ik werk in de paramedische sector en heb mij tijdens mijn opleiding al laten registreren op de lijst van de beenmergdonoren. Vorig jaar werd ik opgeroepen omdat een patiënt die wachtte op een transplantatie mijn beenmerg zou kunnen ‘gebruiken’, maar na verder onderzoek bleken we toch niet compatibel. Ik was heel erg teleurgesteld, dus ben ik daarna op zoek gegaan naar een manier waarop ik mijn steentje wel kon bijdragen. Al surfend op internet kwam ik al vrij snel terecht bij een site die uitleg gaf over het doneren van eicellen. Dat leek mij een prima en nobel alternatief.”

In bepaalde landen, waaronder België, is eiceldonatie anoniem. De donor krijgt hormonen om haar eierstokken te stimuleren en daarna worden de eicellen onder verdoving weggenomen en ingevroren. Zijn ze van goede kwaliteit, dan wordt de eicel blootgesteld aan het sperma van de papa in spe, wat kan resulteren in een of meerdere embryo’s. Die worden daarna ingeplant in de baarmoeder van de toekomstige mama, via ivf. 

Medisch nogal ingrijpend toch? Schrok dat je niet af?
“Voor de beenmergdonatie die uiteindelijk op niets uitdraaide, had ik mij mentaal voorbereid op allerlei mogelijke procedures en op een zware en ingrijpende medische behandeling. Voor de eiceldonatie moest ik inspuitingen krijgen ter voorbereiding van de punctie en die ingreep kon onder volledige verdoving gebeuren. Dat viel dus relatief gezien wel mee. Bloedafnames zijn voor mij ook al geen probleem, maar mezelf injecties geven, dat zag ik niet zitten. Daarvoor ben ik telkens bij een verpleegdienst langsgegaan.”

Volledige verdoving

Hoe reageerde je lichaam op de behandeling?
“De vijftien dagen vóór de punctie heb ik maar van één neveneffect echt veel last gehad, en dat is de vermoeidheid. Ik moest om de twee à drie dagen om 7u45 in het ziekenhuis present zijn voor bloedafname en een echografie, en daarbij ook nog eens hormonen innemen… Dat heeft zijn impact, ik was doodop. Drie dagen voor de donatie begonnen mijn eierstokken plots ook wat te ‘trekken’, maar echte pijn heb ik pas op de dag van de punctie gevoeld, omdat mijn eierstokken nogal heftig gereageerd hebben op de stimulatie. Ik ben blij dat ik voor een totale verdoving heb gekozen, want voor een van mijn eierstokken moest er een druk op mijn buik worden uitgevoerd. Met enkel lokale verdoving zou dat zeer pijnlijk geweest zijn. Dezelfde dag nog mocht ik de polikliniek verlaten, maar ik heb wel nog drie à vier dagen buikpijn gehad. Ik mocht ook een aantal dagen geen fysieke inspanningen doen.”

Naast het fysieke aspect is er ook nog het mentale. Misschien zullen er ergens kinderen van jou rondlopen die je nooit zult zien. Wat doet dat met jou?
“Ik beschouw ze niet als ‘mijn’ kinderen, want ik heb ze niet gedragen en zal ze ook nooit kennen. Ik heb zelf al kinderen, er is dus geen sprake van een grijze zone of verwarring. Daarom ben ik, voor de meerderheid van de kinderen die dankzij de donatie van geslachtscellen zijn geboren, in se ook niet tegen het opheffen van de donor-anonimiteit. Als die kinderen dat willen, kunnen zij op die manier hun origine gaan opzoeken én het verhaal dat erachter zit. Vrouwen die nog geen kinderen hebben op het moment van de eiceldonatie zijn trouwens verplicht om een gesprek met een psycholoog aan te gaan. Vrouwen die zelf al kinderen hebben, worden geadviseerd om dat ook te doen, maar het is geen verplichting.”

“Mijn man is trots, maar mijn kinderen vinden het wel wat raar.”

“Dat ik op straat iemand kan tegenkomen die sprekend op mij lijkt? Daar heb ik nog niet aan gedacht. De kans is bovendien miniem. Mijn donatie kan maar voor een klein aantal toepassingen gebruikt worden en de slaagkans is ook laag. Bij een eerste in vitro schommelt die rond de 21%.”

Zijn er zaken die je graag anders had gezien?
“Ja, ik wou heel graag weten hoeveel eicellen er exact bij mij zijn weggenomen en het ergerde mij dat ik daarop geen antwoord kreeg. Ik vond dat ze in dat stadium eigenlijk nog ‘van mij’ waren, maar je krijgt daarover geen informatie. Je krijgt enkel een kort verslag van de ingreep waarin de verschillende stadia en de punctietechniek beschreven staan.”

Argwanend

Hoe reageerde je gezin?
“Mijn man ging er natuurlijk mee akkoord. Goedkeuring van de partner is sowieso verplicht. Hij zei: het is jouw lichaam, het is jouw keuze en het is mooi dat je andere koppels wilt helpen die het moeilijk hebben om zwanger te worden. Mijn kinderen vinden het een beetje raar. Ik heb hen verteld dat de donatie misschien op niets zal uitdraaien, maar er is wel een mogelijkheid dat het lukt. We zullen het niet weten, en met die onzekerheid moeten we allemaal leren leven. Ik heb het ook aan enkele familieleden verteld en die waren echt fier. Ze hebben mij heel goed gesteund. Ik had nooit durven dromen dat ze zo enthousiast zouden zijn. Alleen mijn schoonmoeder was een beetje argwanend, maar dat was vooral uit bezorgdheid. Zij had meer schrik voor de gezondheidsrisico’s dan ikzelf.”

Lees ook:
Sven werd papa dankzij eiceldonatie
Nieuwe techniek verdubbelt kansen op zwangerschap na IVF-ICSI

Auteur: Amélie Micoud

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Cécile (34) is eiceldonor: “Mijn man vond het heel nobel.”
Sluiten