#bestebuik: “We komen er wel, samen”

Waarom wordt een zwangere buik geprezen en een mamabuik niet? Na zo’n intense periode verdient hij eigenlijk net respect en lof voor wat hij heeft verwezenlijkt. Bovendien huist in onze buik ook ons buikgevoel, waar we altijd mogen op terugvallen. Een dankwoordje is dus wel op zijn plaats. Deze keer delen we de woorden van Marijke.

“Beste buik,

Er is maar één woord dat alle gevoelens overstemt, één woord dat de lading dekt, één woord dat jij hoeft te horen (de rest is tussen mij en mijn hoofd)… en dat woord is dankbaarheid. Ik ben je dankbaar voor wat jij voor mij doet. Je gaf onze twee kinderen alle ruimte om te groeien, je verwerkt zonder morren alles wat ik naar binnen speel (#nevernothungry) en je toont me subtiel (of soms iets minder subtiel) wanneer ik me te veel heb laten gaan en er wat meer slaatjes op het menu mogen komen.

Op dit moment is er nog een kleine communicatiestoring, maar ik ben ervan overtuigd dat we dat samen overwinnen. Die storing komt er door een operatie die ik – die wij vorig jaar ondergingen. De twee zwangerschappen hadden hun sporen nagelaten, een diastase van +6cm tussen de linker- en rechterbuikspieren was het verdict. Dat toonde zich aan de buitenkant in een 3 maand-zwanger-buikje, maar belangrijker was dat aan de binnenkant alle steun weggevallen was. Waar vroeger buik en rug samenwerkten, kwam alle druk nu op m’n onderrug terecht. Die kon dat wel nog eventjes trekken, maar zonder interventie zouden grotere rugproblemen opduiken. De operatie bracht beide buikspierhelften terug samen, gevolgd door een mini-buikwandcorrectie om alles weer min of meer visueel op z’n plaats te brengen. Mijn oude navel eindigde net boven m’n litteken, een nieuwe navel werd nagemaakt. De volledige operatie verliep via een incisie van heup tot heup, een groot litteken maar dat stoort me allerminst. Het vervangt wel het litteken van mijn keizersnede, een ander verhaal dat mijn dankbaarheid voor mijn buik benadrukt.

Momenteel zijn we nog samen in herstel, we zitten in maand 8 van de geschatte 12 maanden vooraleer ik weer echt alles zou kunnen. Maar ik ben al blij met wat ik nu reeds kan: wandelen, lopen, yoga,… en elke dag brengt ons verder in herstel. We komen er wel, samen, met ons hele lichaam!

Ik wil ook een woordje van dank sturen naar Stephanie van Belle Histoire die me Dr. De Cordier aanraadde voor de operatie, naar mijn gezin voor alle liefde, geduld en zorgen vandaag en morgen, naar mijn buurvrouwen die me mee op wandel namen, eerst in de rolstoel daarna aan slakkentempo. En dank aan mezelf om me te accepteren zoals ik ben. Ik ben wie ik ben, en daar ben ik tevreden mee.”

Lees ook:
Alle andere brieven van mama’s aan hun buik
Zo kan je de taalontwikkeling van je kindje stimuleren tijdens dagelijkse routines
Met welke klusjes kan je peuter of kleuter helpen in het huishouden?
Montessori: 10 sensorische spelideetjes voor peuters en kleuters

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
#bestebuik: “We komen er wel, samen”
Sluiten