#bestebuik: “Je kreeg klappen, maar bleef vechten”

Waarom wordt een zwangere buik geprezen en een mamabuik niet? Na zo’n intense periode verdient hij eigenlijk net respect en lof voor wat hij heeft verwezenlijkt. Bovendien huist in onze buik ook ons buikgevoel, waar we altijd mogen op terugvallen. Een dankwoordje is dus wel op zijn plaats. Deze keer delen we de woorden van Sofie.

“Je was er altijd al, maar we leerden elkaar eigenlijk pas beter kennen zo’n zeven jaar geleden, toen T en ik beslisten om ‘voor een kindje te gaan’. Klaar voor de volgende stap, zeiden we, verliefder dan ooit, maar oh zo onwetend.

Reality hit me hard.

Waarom had iedereen een mooie menstruatiecyclus en ik niet? Of zo leek het toch. En waarom had ik hulp nodig om die cyclus op punt te krijgen, terwijl iedereen rondom mij kinderen kreeg? Eind goed, al goed, dacht ik wanneer een zwangerschapstest niet veel later twee streepjes toonde, maar voor jou was de strijd net begonnen. Op zeven weken hoorde ik dat het vruchtje zich in de eileider had genesteld. De fysieke pijn was enorm, de ravage binnenin groot, maar de teleurstelling nog groter. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap… Kon jij nu níets goed doen?

Na een herstelperiode van enkele maanden startten we de hormonenmolen weer op, maar met elke Clomid-strip en Pregnyl-spuit zakte mijn vertrouwen weg. Zelfs de gynaecoloog vroeg zich af waarom je hardnekkig weigerde, en dus werd een tweede laparoscopie gepland. Drie nieuwe sneetjes, nog maar eens koude metalen instrumenten die binnenvielen om orde op zaken te zetten.

Soit, all was forgiven, want enkele weken later hoorden we tijdens een echografie een hartje kloppen. Al die maanden lang droeg je zorg voor ons kindje, en hoewel ik na de keizersnede schrok van mijn spiegelbeeld, bleek je ook de maanden na de bevalling een plek waar ons kindje zich veilig voelde en tot rust kwam.

Incasseren en fabriceren.

Toen we vonden dat de tijd rijp was voor een tweede kindje, moest jij opnieuw een hoop pillen en spuiten slikken. Incasseren en fabriceren, zei ik, en dat deed je. Het hartje klopte stevig, en mijn ontgoocheling was dan ook des te groter toen op 11 weken bleek dat het niet mocht zijn. Tien dagen kreeg je van de gynaecoloog om het vruchtje zelf af te stoten. Tien ellendig lánge dagen, waarin ik je niet kon aankijken en mijn handen je niet wouden troosten. Ik wou verder, maar jij hield hardnekkig vast aan wat was, dus werd het alsnog een currettage.

’t Was pas toen de tweede keizersnede achter de rug was, de grote witte plakker verwijderd werd en ik de nietjes onder mijn navel telde, dat ik besefte welke weg we hadden afgelegd. Samen. Je kreeg klappen, maar bleef vechten. Je werd twee keer opengesneden, maar heelde alle wonden. Je boetseerde twee wondertjes, en leerde me échte liefde kennen. Je maakte van mij een mama, en gaf me er nog een onmiskenbaar buikgevoel bovenop.

Hoewel de strepen van de strijd intussen licht vervaagd zijn, draag ik ze met trots.

Goed gedaan buik. Echt waar.

Bedankt voor alles.

X Sofie”

Lees ook:
#bestebuik: “Jij verdient deze harde woorden niet”
#bestebuik: “Je gaf me de moed om de mama te worden die ik ben”
IN BEELD: Ode aan de postpartumbody
IN BEELD: Littekens na een keizersnede

Het beste van Minimi.be in je mailbox?

Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
#bestebuik: “Je kreeg klappen, maar bleef vechten”
Sluiten